حيات كوچك من

۱ـ  اولین بار بود که داغ یه عزیز دلم رو به آتیش کشید . خیلی سخته . میسوزونه این داغ چه سوزوندنی .

۲- دیروز نه صبحونه ....نه ناهار ...فقط گریه و جیغ و شیون ...بعد هم تهوع و سرگیجه و سردرد .

۳ـ مهناز زنگ زد و باز هم گریه...گریه...

۴ـ محمد گیر داد که منو ببره بهم سرم بزنن...

۵‌ـ مانا رسید و ۳ تا آمپول بهم تزریق کرد . از آمپول و سرم متنفرم .ولی برای این که سر پا باشم و بتونم باهاش برم قبول کردم .

۶ـ ههناز وسط گریه می خندید ...یاد نوجوونیهامون می افتاد

۷ اس ام اس تسلیت ساده ی  داداش ۱۷ سالم به دلم نشست.

۸ ـنیم ساعت بعد از تزریق حالم خوب شد و دوباره گریه ...شخم زدن خاطرات ...حسرت...حسرت...حسرت...

۹ ـ حسن و خانومشون اومدن و رفتیم خونه ی قیصر. تو راه مینا اس ام اس تسلیت فرستاد.

۱۰ـدم در بیوک و فریدون  رو دیدیم

۱۱ ـ تو خونه همه چشمشون به صفحه ی تلویزیون بود که داشت قیصر نشون می داد .

۱۲ ـ تو اینترنت خونده بودم پدر قیصر گفته که اونو صد در صد تو دزفول دفن می کنن

۱۳ ـ توی اینترنت خونده بودم که خانوم راکعی و بقیه گفتن تلاش می کنن که اون تو تهران و در قطعه هنرمندان دفن بشه

۱۴ ـ توی خونه شون صدای ساعد رو میشنیدم که داشت سعی می کرد پدر قیصر رو متقاعد کنه اما نمی شد

۱۵ ـ آیه رو دیدم که چه بزرگ شده بود ـ ۱۳ ساله ـ و چه خون گرم و با محبت بود .(آخرین باری که دیده بودمش ۵ سالش بود. تو بیمارستان. بعد از اون تصادف شوم )

۱۶ ـ خانوم قیصر چه صبور و چه عزیز و چه مسلط به امور بود

۱۷ ـ آقای چاووشی سعی میکرد پدر قیصر رو متقاعد کنه که قیصر فقط برای فامیل نیست.برای همه ی اهل ادبه ...که فامیل نهایتن تا ۵۰ سال دیگه زنده اس...اما پدر قیصر متقاعد نمی شد

۱۸ ـ بعضیا برام آشنا بودن مثل طاهره  مثل شادی .  مثل فریبا . مثل افشین . مثل مهرداد ...حسین...ساعد...سهیل...وحید...خواهر و برادر قیصر رو هم تشخیص دادیم .

۱۹ ـ خانوم راکعی و آقای عبدالملکیان هم نتونستن پدر قیصر رو راضی کنن...که اون هم البته پدر بود...وجوابگوی اهل قبیله ش

۲۰ ـ و قیصر چه پدر خانوم نازنینی داره . حجه الاسلام اشراقی

۲۱ ـ من و مهناز داشتیم بال بال می زدیم برای سرک کشیدن تو اتاق قیصر و گرفتن یه عکس ...اما نشد.با این که درش باز بود . حتی یه نیم نگاه هم نشد .

۲۲ ـ و باز هم پدر قیصر متقاعد نشد .

۲۳ ـ شام دادن و ما نموندیم .

۲۴ - به ساعد گفتم تو رو خدا متقاعدشون کنین .گفت ما تلاش می کنیم شما هم دعا کنین

۲۵ ـ من رفتم وسایلم رو برداشتم و رفتم خونه ی مهناز که صبح به اتفاق زهرا بریم خانه ی شاعران و خداحافظی با قیصر

۲۶ ـ شب قبل از خواب... هی حرف زدیم و گریه کردیم . خاک می ریزن رو اون چشما...رو اون نازنین ترین ... 

۲۷ ـ قبل از خواب دعا کردم : خدایا قیصر توی عالم خواب پدرشون رو متقاعد کنه .

۲۸ ـ تا صبح ۱۰ بار بیدار شدم و هربار تا بیدار میشدم متوجه می شدم دارم به قیصر فکر می کنم و دلم داره مچاله میشه .  

۲۹ ـ بعد از صبحونه ی سرپایی یه مسکن و یه تقویتی خوردیم و رفتیم

۳۰ ـ خانه ی شاعران شلوغ و سیاه  بود .

۳۱ ـ بعضی از بچه های ر.ا.د.ی.و هم بودن . مثلا فرزاد و افشین و دو تا حسین

۳۲ ـ آرزو هم خودش رو رسوند

۳۴ ـ همه جا عکس و شعر قیصر

۳۵ـ خاتمی عزیز هم اومده بود اما سخنرانی نکرد که اون همیشه با شعور بوده و هست

۳۶ ـ دیگه حالمون از پر حرفی های محمودی گرفته بود .

۳۷ ـ هم سراج ...هم افتخاری ...با بغض به پایان ترانه هاشون رسیدن

۳۸ ـ ما و افتخاری نیلوفرانه رو با هم خوندیم و با هم گریه کردیم .

۳۹ ـ لا اله الا الله ...محمد است رسول الله ...لا اله الا الله ....

۴۰ ـ دانشگاه و فقط یه دور تو دانشکده ادبیات و همراهی دانشوجوها تا بهشت زهرا ... لا اله الا الله ...محمد است رسول الله ... لا اله الا الله ...

۴۱ـ زهرا رفت سر کار . منو مهناز و حسن به سوی بهشت زهرا

۴۲ ـ خبر می دن : هنوز متقاعد نشدن . می ریم که شاعر رو غسل بدن .

۴۳ ـ من از حسن می پرسم : سلامای منو به قیصر می رسوندین ؟ میگه : آره . خدا شاهده . شما رو خیلی دوست داشت . احساس می کنم یه اس ام اسی که سالها دلیوری شده بوده تازه جوابش به دستم رسیده . می دونستم . اما دلم می خواست بازم بشنوم . ( با با لنگ دراز نوجوونی های ما )می گم کارت  دعوت عروسی منو بهشون دادین؟می گه : آره ولی حالش خوش نبود / می دونم .می دونستم نمیاد . فقط دلم می خواست برام دعا کنه با یه آرزوی خوب . با اون دل بزرگ و مهربونش /.

۴۴ ـ بهشت زهرا . بستگان قیصر امین پور شناسنامه ایشان را به اتاق کامپیوتر تحویل دهید .

۴۵ـ بغض و سر گشتگی . هی فکر می کنم اگه ببرنش دزفول ؟ من و حسن ۵۰۰ تا صلوات نذر می کنیم .

۴۶ ـ لا اله الا الله ...محمد است رسول الله ...لا اله الا الله ...

۴۷ ـ می خوان نماز میت بخونن . نمی دونم از مهربونی خداس یا معرفت قیصر یا جسارت مهناز یا هر سه که یهو میبینم  من و مهناز بالای سر قیصر نشستیم. ضجه می زنیم و امکان نوازشش رو داریم . اول با تردید . بعد به جای همه ی کسانی که نتونستن ...راهشون دور بود ...دست روی شونه ی مهربونش می ذارم . داد می زنم : ای وای!!!!!!!!!! جانم....قیصرم....یهو می بینم فقط منم و مانا و یه دختر چادری با آیه و خانوم قیصر و قیصر ( پیچیده در کفن پوشیده در  ترمه) چه  لحظاتی ...چه لحظاتی...خانوم اشراقی اشکریزان در حالی که قرآن و آخرین کتاب قیصر تو دستشون بود دست روی سینه ی خاموش قیصر گذاشتن و با دست دیگه ترمه رو کنار زدن و از روی کفن صورت نازنین شاعرمون رو نوازش کردن و باهاش حرف زدن .برای آخرین بار دست روی شونه ی شاعر گذاشتم و گفتم : خداحافظ استاد !  آروم شدم . جگرم از جلز و ولز ایستاد . جمعیت داشت رو سرمون آوار میشد که جامون رو به اونها سپردیم .

۴۸ ـ نماز خوندیم . و باز هم : لا اله الا الله ...محمد است رسول الله ...لا اله الا الله ...

۴۸ ـ به سوی قطعه هنر مندان . خدا حافظی با حسن حسینی و دیگر خفتگان خاک .

۴۸ ـ پدر قیصر نگران میشن . آخه تو قطعه هنرمندان هم یه جا برای قیصر آماده کردن . متوقفمون می کنن .

۴۸ ـ از همه می خوان که برای صرف ناهار به فرهنگسرای بهمن برن . و خودشون می مونن برای مذاکره . خانوم اشراقی یک روز وقت می خوان برای این که شاید وصیت نامه ای از قیصر پیدا بشه . و ما فکر می کنیم که قیصر با اون دل مهربون مگه می تونسته تصمیمی به این دشواری گرفته باشه .

۴۸ ـ وقت برگشتن فریدون هم سوار ماشین حسن میشه . او هم بابا لنگ دراز نو جوونی های ما بوده . او هم عزیزه و دیدارش تسکین دهنده .

۴۸ ـ تا این لحظه هنوز معلوم نیست که کجای این خاک قیصر رو در آغوش خواهد گرفت .

۴۸ ـ چهل و هشت ساله بود که رفت پیر ما ...مراد ما ...

...............................................................................

پ.ن:دارن می برنش دزفول...خدایا ! چرا این همه دور از دست ؟چرا ؟